If I had to sum­ma­rize gen­er­a­tive art and design in two words, I’d prob­a­bly come up with model mak­ing. I would also be won­der­ing why you’d ask such a thing? Two words, come on! Since when are words that expen­sive, cheap­skate, buy some more vow­els and con­so­nants! Anyway, model mak­ing…
In a way, my stud­ies, job and hob­bies all revolve around some kind of con­struc­tive mod­el­ling (not the pho­tog­ra­phy kind…) Probably that’s why I’ve always thought of a gen­er­a­tive process as cre­at­ing form bottom-up out of set of sim­ple rules. Starting with an empty can­vas or space, algo­rith­mic appli­ca­tion of the rules results in shape, tex­ture and volume.

Mocht je me vra­gen hoe ik gen­er­atieve kunst en design in één woord zou samen­vat­ten dan zou ik waarschi­jn­lijk iets verzin­nen als mod­el­bouw. Maar ik zou me ook afvra­gen waarom je me zoi­ets zou aan­doen? Eén woord, één lut­tel woord? Sinds wan­neer zijn woor­den iets om zuinig mee te zijn? enfin, mod­el­bouw dus…
Mijn stud­ies, job en hobby’s draaien alle­maal op een of andere manier rond het maken van con­struc­tieve mod­ellen. Waarschijnlijk daarom was een gen­er­atief pro­ces voor mij iets dat met een een­voudig sys­teem van regelt­jes vorm creëert. Uit het niets krijg je vorm, tex­tuur en volume.

Confronted with the work of Xavier Veilhan and the Lo Res Project of Rem Koolhaas's United Nude, I’m forced to recon­sider. Starting from real-life sub­jects, they reduce them to the bare bones. Still rec­og­niz­able in an abstract way, this essen­tial model trig­gers the same response as the orig­i­nal. Strangely, the sub­trac­tion seems to add some­thing, a math­e­mat­i­cal pure­ness per­haps, a kind of reversed Platonic ideal. So decon­struc­tion and decom­po­si­tion can be as much part of the process as con­struc­tion and com­po­si­tion. Contrary to destruc­tion, which can be con­sid­ered as the mere intro­duc­tion of noise, decon­struc­tion is not a com­mon part of algo­rith­mic design.

Echter het werk van Xavier Veilhan en het Lo Res Project van Rem Koolhaas' United Nude, heeft me doen inzien dat dit eigen­lijk een veel te enge blik is. Ze vertrekken van bestaande (ont/onder)werpen en reduc­eren ze toch geometrische vor­men. Nog steeds herken­baar in een abstracte vorm roept de essen­tiële vorm dezelfde asso­ci­aties op als het orig­i­neel. Vreemd genoeg lijkt de reduc­tie ook iets toe te voe­gen, een wiskundige zuiv­er­heid miss­chien, een pla­tonisch ideaal geëx­trapoleerd in het extreme. Generatieve processen hoeven zich niet te beperken tot con­struc­tie en com­posi­tie. Deconstructie en decom­posi­tie hebben duidelijk hun plaats. Echter, in tegen­stelling tot destruc­tie, wat meestal inhoudt dat er sim­pel­weg ruis in het automa­tisch pro­ces wordt gegooid, laat decon­struc­tie zich min­der makke­lijk inpakken in een algoritme.

Xavier’s Shark, Xavier Veilhan, 2008

Destruction is a blind process, unaware of con­text and essence. Easy to imple­ment, sur­pris­ingly painful to con­trol, it empha­sises the machine part. I guess it’s the same prob­lem dis­cussed in an earlier post. Well, I say dis­cussed, “briefly skimmed over as I try to main­tain a coher­ent train of thoughts” is prob­a­bly closer to the truth (but this is Web 2.0 after all)…
It comes down to this. What Veilhan or the Lo Res Project do, seems easy for a tech­nol­ogy aware audi­ence. Any 3D soft­ware allows you to sim­plify an object with a sin­gle mouse click. In the same way, it’s rel­a­tively straight­for­ward to cre­ate a com­puter image of a cool design or a spec­tac­u­lar high rise. Of course this has its own mer­its, it takes con­sid­er­able artis­tic skill to cre­ate strik­ing imagery. But the hid­den over­head in real-life design is a far greater chal­lenge. We tend to gloss over the dull, tech­ni­cal “details” like a men­tal Titanic ignor­ing the under­wa­ter part of an ice­berg. It doesn’t help that the CGI-And-Dump mind­set is shared by many labelling them­selves design­ers or archtitects.

Ruis is blind, los van enige con­text en essen­tie. Eenvoudig om te gebruiken maar ver­rassend pijn­lijk om onder con­t­role te houden, meestal ver­raadt het snel een ont­menselijkte, machi­nale herkomst. Het is eigen­lijke het­zelfde prob­leem als bespro­ken in een vroegere post. Euh, bespro­ken is een groot woord, denk meer “agen­da­punt van de groep ADHD ervar­ing­sex­perts tij­dens de Grote Rilatine Droogte”.
Het komt hier op neer. Wat Veilhan of het Lo Res Project doen, lijkt een­voudig voor de meer tech­nolo­gie bewuste surfers. Tenslotte kan elk 3D soft­warepakket tegen­wo­ordig een object vereen­voudi­gen met een sim­pele klik. Op dezelfde manier is het relatief makke­lijk om pren­t­jes te maken van een cool design of een spec­tac­u­laire wolkenkrab­ber. Natuurlijk heeft dit ook zijn plaats, en om een echt sprek­end ontwerp te maken is wel degelijk artistiek tal­ent nodig. We ver­geten echter maar al te vaak dat de glossy plaat­jes voor een real-life ontwerp een grote over­head ver­ber­gen. Een gri­jze, saaie, tech­nis­che massa werk, een onder­wa­ter ijs­massa die ver­bor­gen bli­jft voor onze men­tale Titanic die zich ver­gaapt aan de glanzende zicht­bare ijspiek. Misschien is dit niet zo erg, ware het niet dat velen die zichzelf aan­melden als designer of archi­tect, dezelfde fout lijken te maken.

There’s a cheap, sim­ple exper­i­ment to show just how hard reduc­ing some­thing to its essence is. And it goes like this.

1. Go to a toy store.
2. Buy Lego Games Creationary.
3. Play it with your friends.
4. Consider how much you suck at the game.
5. Now play the game with the near­est avail­able chil­dren (ambush­ing them at the school gates with a box of Lego was, in ret­ro­spect, a bad idea…).
6. Learn from them.
7. (Go back to the store and buy all other Lego Games, they’re really great fun.)

Er is een sim­pel, goed­koop exper­i­ment dat aan­toont hoe moeil­ijk het is om iets te reduc­eren tot zijn essentie.

1. Ga naar een speelgoedwinkel.
2. Koop Lego Games Creationary.
3. Speel het met je vrienden.
4. Realiseer je hoe luizig je er wel in bent.
5. Speel het spel opnieuw, dit­maal met een groep beschik­bare kinderen (over­val geen onbek­enden aan de schoolpoort met een doos Lego, bad idea…).
6. Leer van hen.
7. (Ga terug naar de speel­go­ed­winkel en koop de rest van de Lego Games, ze zijn ver­baz­ing­wekkend leuk.)

You might con­sider this exper­i­ment a tad too child­ish for your taste. However, one, if being child­ish means look­ing at the world with renewed amaze­ment every day, stripped of all pre­con­cep­tions, I’ll sign for it — but I’d skip the option “7PM tantrum”. Two, the kind peo­ple of Lego Belgium and oona invited me for the offi­cial release of Lego Games and I got a com­ple­men­tary Creationary set. Three, you could jus­tify it to your fash­ion con­scious friends as a real trendy thing to do. There are worse things than emu­lat­ing Christopher Niemann's I LEGO N.Y. Four, if you can’t con­vince your trendy friends, you can try to win over your archi­tec­ture friends with this. And five, in case you skipped two, the kind peo­ple of Lego Belgium and oona invited me for the offi­cial release of Lego Games and yes, I got a com­ple­men­tary Creationary set, for free. (I still don’t know who they thought I was :)) Although I intend to keep wblut.com ad-free, I’m a sucker for merchandising…

Misschien vind je dit alles wel een beetje te kinder­achtig. Toch zijn er rede­nen genoeg die het recht­vaardi­gen. Eén, ik zou op elk moment teke­nen om iedere dag de wereld te bek­ijken met nieuwe ver­baz­ing, vrij van alle voorin­genomen­heid (een aan­tal opties van het kind-zijn pakket zou ik wel laten liggen..) Twee, de vrien­delijke mensen van Lego Belgium en oona nodig­den me uit voor de offi­ciële release van de Lego Games in België en ik kreeg er een exem­plaar van Creationary bovenop. Drie, je kan je hippe vrien­den altijd over­tu­igen dat Lego trendy en arty is. Er is zijn erg­ere din­gen om na te boot­sen dan Christopher Niemanns I LEGO N.Y. Vier, als je hippe vrien­den niet vol­gen, kan je nog altijd je architect-vrienden over de brug halen met dit. En vijf, voor het geval je twee miste, de vrien­delijke mensen van Lego Belgium en oona nodig­den me uit voor de offi­ciële release van de Lego Games in België en ja, ik kreeg er een exem­plaar van Creationary bovenop, gratis ende voor niks. (Ik weet nog altijd niet wie of wat ze dachten dat ik was :)) wblut.com mag dan wel reclamevrij zijn, mer­chan­dis­ing is altijd meegenomen…

I LEGO N.Y., Christoph Niemann, 2009

I LEGO N.Y., Christoph Niemann, 2009