Mocht je me vragen hoe ik generatieve kunst en design in één woord zou samenvatten dan zou ik waarschijnlijk iets verzinnen als modelbouw. Maar ik zou me ook afvragen waarom je me zoiets zou aandoen? Eén woord, één luttel woord? Sinds wanneer zijn woorden iets om zuinig mee te zijn? enfin, modelbouw dus…
Mijn studies, job en hobby’s draaien allemaal op een of andere manier rond het maken van constructieve modellen. Waarschijnlijk daarom was een generatief proces voor mij iets dat met een eenvoudig systeem van regeltjes vorm creëert. Uit het niets krijg je vorm, textuur en volume.

Confronted with the work of Xavier Veilhan and the Lo Res Project of Rem Koolhaas’s United Nude, I’m forced to reconsider. Starting from real-life subjects, they reduce them to the bare bones. Still recognizable in an abstract way, this essential model triggers the same response as the original. Strangely, the subtraction seems to add something, a mathematical pureness perhaps, a kind of reversed Platonic ideal. So deconstruction and decomposition can be as much part of the process as construction and composition. Contrary to destruction, which can be considered as the mere introduction of noise, deconstruction is not a common part of algorithmic design.

Echter het werk van Xavier Veilhan en het Lo Res Project van Rem Koolhaas’ United Nude, heeft me doen inzien dat dit eigenlijk een veel te enge blik is. Ze vertrekken van bestaande (ont/onder)werpen en reduceren ze toch geometrische vormen. Nog steeds herkenbaar in een abstracte vorm roept de essentiële vorm dezelfde associaties op als het origineel. Vreemd genoeg lijkt de reductie ook iets toe te voegen, een wiskundige zuiverheid misschien, een platonisch ideaal geëxtrapoleerd in het extreme. Generatieve processen hoeven zich niet te beperken tot constructie en compositie. Deconstructie en decompositie hebben duidelijk hun plaats. Echter, in tegenstelling tot destructie, wat meestal inhoudt dat er simpelweg ruis in het automatisch proces wordt gegooid, laat deconstructie zich minder makkelijk inpakken in een algoritme.

Destruction is a blind process, unaware of context and essence. Easy to implement, surprisingly painful to control, it emphasises the machine part. I guess it’s the same problem discussed in an earlier post. Well, I say discussed, “briefly skimmed over as I try to maintain a coherent train of thoughts” is probably closer to the truth (but this is Web 2.0 after all)…
It comes down to this. What Veilhan or the Lo Res Project do, seems easy for a technology aware audience. Any 3D software allows you to simplify an object with a single mouse click. In the same way, it’s relatively straightforward to create a computer image of a cool design or a spectacular high rise. Of course this has its own merits, it takes considerable artistic skill to create striking imagery. But the hidden overhead in real-life design is a far greater challenge. We tend to gloss over the dull, technical “details” like a mental Titanic ignoring the underwater part of an iceberg. It doesn’t help that the CGI-And-Dump mindset is shared by many labelling themselves designers or archtitects.

Ruis is blind, los van enige context en essentie. Eenvoudig om te gebruiken maar verrassend pijnlijk om onder controle te houden, meestal verraadt het snel een ontmenselijkte, machinale herkomst. Het is eigenlijke hetzelfde probleem als besproken in een vroegere post. Euh, besproken is een groot woord, denk meer “agendapunt van de groep ADHD ervaringsexperts tijdens de Grote Rilatine Droogte”.
Het komt hier op neer. Wat Veilhan of het Lo Res Project doen, lijkt eenvoudig voor de meer technologie bewuste surfers. Tenslotte kan elk 3D softwarepakket tegenwoordig een object vereenvoudigen met een simpele klik. Op dezelfde manier is het relatief makkelijk om prentjes te maken van een cool design of een spectaculaire wolkenkrabber. Natuurlijk heeft dit ook zijn plaats, en om een echt sprekend ontwerp te maken is wel degelijk artistiek talent nodig. We vergeten echter maar al te vaak dat de glossy plaatjes voor een real-life ontwerp een grote overhead verbergen. Een grijze, saaie, technische massa werk, een onderwater ijsmassa die verborgen blijft voor onze mentale Titanic die zich vergaapt aan de glanzende zichtbare ijspiek. Misschien is dit niet zo erg, ware het niet dat velen die zichzelf aanmelden als designer of architect, dezelfde fout lijken te maken.

There’s a cheap, simple experiment to show just how hard reducing something to its essence is. And it goes like this.

1. Go to a toy store.
2. Buy Lego Games Creationary.
3. Play it with your friends.
4. Consider how much you suck at the game.
5. Now play the game with the nearest available children (ambushing them at the school gates with a box of Lego was, in retrospect, a bad idea…).
6. Learn from them.
7. (Go back to the store and buy all other Lego Games, they’re really great fun.)

Er is een simpel, goedkoop experiment dat aantoont hoe moeilijk het is om iets te reduceren tot zijn essentie.

1. Ga naar een speelgoedwinkel.
2. Koop Lego Games Creationary.
3. Speel het met je vrienden.
4. Realiseer je hoe luizig je er wel in bent.
5. Speel het spel opnieuw, ditmaal met een groep beschikbare kinderen (overval geen onbekenden aan de schoolpoort met een doos Lego, bad idea…).
6. Leer van hen.
7. (Ga terug naar de speelgoedwinkel en koop de rest van de Lego Games, ze zijn verbazingwekkend leuk.)

You might consider this experiment a tad too childish for your taste. However, one, if being childish means looking at the world with renewed amazement every day, stripped of all preconceptions, I’ll sign for it — but I’d skip the option “7PM tantrum”. Two, the kind people of Lego Belgium and oona invited me for the official release of Lego Games and I got a complementary Creationary set. Three, you could justify it to your fashion conscious friends as a real trendy thing to do. There are worse things than emulating Christopher Niemann’s I LEGO N.Y. Four, if you can’t convince your trendy friends, you can try to win over your architecture friends with this. And five, in case you skipped two, the kind people of Lego Belgium and oona invited me for the official release of Lego Games and yes, I got a complementary Creationary set, for free. (I still don’t know who they thought I was :)) Although I intend to keep wblut.com ad-free, I’m a sucker for merchandising…

Misschien vind je dit alles wel een beetje te kinderachtig. Toch zijn er redenen genoeg die het rechtvaardigen. Eén, ik zou op elk moment tekenen om iedere dag de wereld te bekijken met nieuwe verbazing, vrij van alle vooringenomenheid (een aantal opties van het kind-zijn pakket zou ik wel laten liggen..) Twee, de vriendelijke mensen van Lego Belgium en oona nodigden me uit voor de officiële release van de Lego Games in België en ik kreeg er een exemplaar van Creationary bovenop. Drie, je kan je hippe vrienden altijd overtuigen dat Lego trendy en arty is. Er is zijn ergere dingen om na te bootsen dan Christopher Niemanns I LEGO N.Y. Vier, als je hippe vrienden niet volgen, kan je nog altijd je architect-vrienden over de brug halen met dit. En vijf, voor het geval je twee miste, de vriendelijke mensen van Lego Belgium en oona nodigden me uit voor de officiële release van de Lego Games in België en ja, ik kreeg er een exemplaar van Creationary bovenop, gratis ende voor niks. (Ik weet nog altijd niet wie of wat ze dachten dat ik was :)) wblut.com mag dan wel reclamevrij zijn, merchandising is altijd meegenomen…